अस्तित्वाला चिरा

समाधीच्या पायथ्याशी सुरा 
एकूणच अस्तित्वाला चिरा 

घुमट सोनेरी घुसमट सोनेरी  
देवाची फोडली फुटली तिजोरी 

भेदले शुन्य गगन उडाले
शाप हेच पक्षी अश्रूत बुडाले

नागाशी खेळते शिकार मुंगुस

आईच्या माघारी बाळा न मागमूस

कुणी भोगिले दुःख 

कुणी साधला डाव 

ऐक ! धुवून टाक नदीत पाप
ए चल येडपट एक खून माफ
.
.
.
.
समाधीच्या पायथ्याशी सुरा
एकूणच अस्तित्वाला चिरा 




------कविता

सूर्याचे पठार

सूर्याचे पठार 

गबाळग्रंथी उनाड माया 

जीव जन्म उन्हात वाया 

रौरव काळीज विखार डोंगर 

अश्रुंचे ठिगळ असेही सुंदर 

तीर तवंग जुना पाठलाग 

मृगजळाचे अनंत भाग 

पोकळ पारंबी कोरडे हुंकार 

फुटके वादय तुटका संचार   

आळोखेपिळोखे वेटोळा गुंफण 

पोटाशी भूक बांधते भिल्लीण  

सावलीत सावली करुण कोप 

रामास वनवास धाडीला निरोप 

नाचती म्हणे परिस्थितीचे दैत्य 

पृथ्वीवर पुन्हा अवतरते सत्य 

ठणकते सत्य शुष्क प्रहार 

तेजाचे वाळवंट सूर्याचे पठार 

.

.

.

.

गबाळग्रंथी उनाड माया 

जीव जन्म उन्हात वाया 

-----कविता 

मनातीत

मनातीत  

एक एकट्याच मनात
गुणगुणावे पाऊस गीत
कधी गवसावे कधी हरवावे
अशी जडते त्याची प्रीत  

उदास साचल्या मनास  
कळतो मग आकाश डोह
फार दुरून येती पक्षी
आळवीत संथ अवरोह

दिसतो गहन मनास 
शांत भीतीचा सुन्न उजेड
काळे कवडसे उजवीता 
जन्मते वेदनेचे खोड 

दूर डोंगराएवढी मातते 
दर्याची खोल जमीन 
दव व्याकुळ अर्थ कोवळे 
शब्द पांघरते उन उन 

एक एकट्याच मनात 
गुणगुणावे पाऊस गीत 

गावा दोहा किंवा अभंग 

मन मनापुढे मनातीत 

-----कविता 

जत्रा अभिनय आणि प्रवास

जत्रा अभिनय आणि प्रवास 


१

काहीतरी हरवाव म्हणून भरलेल्या जत्रेत 
भेटते मला एक मुलगी 
बर्फाच्या गोळ्यात बुडालेल्या 
तिच्या रंगबिरंगी फ्रॉकला 
जोडलेली असतात 
तशीच रंगबेरंगी ठिगळ 
ती विचारते मला 
"आभाळात इंद्रधनुष्य कधी येते ?"

सुटलेल्या तिच्या एका वेणीत 
माळते जमिनीवर पडलेलं फुल 
तेव्हा ती वळून पहात नाही मागे  
चित्रविचित्र असणाऱ्या  
आरश्यांच्या जगात 
हसत राहते स्वतःच्या जुळेपणाला 

मी शोधत राहते तिला 
भरलेल्या जत्रेत 

२

ती खूप एकटी असते तेव्हा 

नटत थटत राहते उगाच 
आरश्यामागे उभे कुणी नाही 
गुडघ्यात मान खूपसलेली 
भास हसणाऱ्या आवाजाचे 

गात राहते असच 
गाणे न झालेली कविता 
न पोचणाऱ्या श्वासात 
स्वप्नाच्या पानगळतीत 

बोलत राहते काहीबाही 
खिडकीपाशी उन्ह येत नाही
अंधार चार युगांचा 
तिच्या ओंजळीला लाभलेला 

ती खूप एकटी असते तेव्हा 
स्पॉटलाईट पडतो तिच्यावर  
ती करत राहते
जिवंत अभिनय

३

अथांगतेचा प्रवास करणारी 
अतृप्त मृगजळाची तृषा 

आयुष्याने गाठलेला किनारा 
निर्जीव वाळवंटाचा 

खळत नाही डोळ्यातून पाणी 
लिहिल्या जात नाहीत कविता 

सूर्यास्ताचे शिखर 
अंटार्टिकाच्या घुमटात कोंदलेले 



 ------कविता 

ग्रेसफुल

ग्रेसफुल 

करुणा वेदना यातना या साऱ्याच भावनांचे आवेग सांभाळता न येणारे अश्रू 
आरश्यात खोलपणे उसवित राहतात ऐकू न येणाऱ्या हुंदक्यांचे श्वास 
कोरडे उधळता न आलेले रंग फसत जातात या मृगजळाच्या प्रतिबिंबात 

"ग्रेस "सर कोणती आहे ही अनोळखी पडझड बहरत्या शिशिराची  
निमिषात परतलेले वादळ कसे सांधते आहे निमित्त सावरण्याचे 
गुढतेला भेटता न आल्याची ही तरंगखुण कुठे हरवून जाईल ? 

कारण मी आळवते आहे आरोह अवरोह संथा न घेतलेल्या मंत्राचे 

शापित आहेत माझ्या सावल्या काजव्यांच्या अंश उल्लेखांनी 

पण मी घेतली आहे गिरकी तल्लीनतेच्या विषप्राशनाने 

अपूर्ण शब्दजलाचे पैंजण बांधले आहे मी माझ्या पायात 

वाळूवर उमटणारे वाऱ्याचे नाद गाठत आहेत किनारा 

त्याचे ते ऐलपैल तीर नाही हे जाणतात समेवर येणारे ऋतू 

विराट पर्वताच्या शापित कंपित दुभंगलेल्या पाषाणावर 

घडली आहे एक मूर्ती देवत्वाच्या निष्ठेची अज्ञात ज्ञाताने 

जणू एकलव्याने केला आहे सन्मान गुरु दक्षिणेचा 

माझ्या भावविश्वाचे एकांताचे शिखर गाठते आहे अंतरंग 

निद्रिस्थ कैफात बुडाले आहेत श्वास सहवास आणि ध्यास 

पाण्यावर कोरले आहेत असंख्य अभंग असंख्य धृवांच्या अढळपदांनी

सांगा सर
या उगम नसणाऱ्या अंताचा आरंभ 

-------कविता