Pages

Sunday, 2 December 2012

डोळे नसणारे स्वप्न


डोळे नसणारे स्वप्न 



कितीतरी स्पर्शाँचे हुंकार
त्या नेणीवेतच आहेत 
तुझे डोळे दिसतात फक्त
अंधाराला डोळे नाहीत
हे तस ठीकच

स्वप्नांची उत्तर मागितली देखील नसताना
तू उत्तर पहाट दाखवलीस
जेवढी भिती काळोखाची नाही
त्याहुन अधिक 
जांभळ विष सुखाच आकाश
कोणता पर्याय होता मला?
भितीच्या अंगदेहावरचे फुल झाले

आता तू दूर जाशील 
मोठ्या धैर्याने योध्दयासारखा
जणु जे घडल ते स्वप्न अन मी भास
मला मात्र आंधळ व्हाव लागेल
डोळे नसणारया स्वप्नांसारख




-----कविता

आत्मसुख


आत्मसुख

किती अंधार चांदणे
कवडसे नभावर
पखरण सावल्यांची
उन्ह स्वप्नकाठावर

विहरते मेघ नभी
शहारते आतूर मन
गंध हलका उरात
तेच माझे त्याचे धन

बाबर हलके आसु
सावर जरा हुंदका
प्राणवादळा पल्याड
साद निनादतो सखा

हाय माझे कसे मरण
त्याच्या श्रुंगार वेदना
दाह अंगार स्पर्शात
निव्वळ त्याची कल्पना

आत्मसुखात तल्लीन
रेशीम वीणाचे बंध
देह त्याग करे मुर्ती
जसा फुलात सुंगंध


-----कविता

अक्षयचंद्र


अक्षयचंद्र 



नभी दर्पणी कुंकमतिलक
पश्चिमचंद्र भाळावरी
दिशाहीन चांदणे तिमिरज्योत
अधोमुखीचंद्र नयनावरी

स्वरतेज कंठ माधुर्यधुन
आरक्तचंद्र अधरावरी
कैवल्यधार वदन सुकुमार
वदनचंद्र करावरी

पापणी क्षितीज काजळघन
रजनीचंद्र अश्रु गालावरी
रेशीम श्यामल कुंतलफुल
अबोलचंद्र कैफ बटांवरी

मौक्तिक कंठा गळाहार
सुहास्यचंद्र वदनावरी
सौभाग्यभुषण मंगलबंधन
अक्षयचंद्र रुळे वक्षावरी

-----कविता

पाचोळा गीत


पाचोळा गीत


इथे एकलीच मी उरली कशी
जिथे फुल एकटे फुलत नाही
रानथवा नाचे आगीच्या धगीत
पाचोळ्यास गीत स्मरत नाही

भितीपल्याड ते उदास चांदणे
दिव्यात दिसतो तसा उजेड
मावळतीचे झाले आकाश सारे
नका म्हणु मला लागले वेड

फिरणे ना माघारी इथुन माझे
वाटेत आहे लागते स्मशान
संध्यातनुवरी काळोख अंगार
मावळ क्षितीज पुर्वेस दान

-----कविता

राधा


राधा

खेद नाही मला अन ना खंतही
जगा वाटे भोगते मी दुःख वाण
मी तर निर्जीव साक्षात मुर्ती
उरी ल्याले फक्त त्याचे प्राण

कशास उगा खोटे आनंदसोहळे
अन स्वप्नवंचनाची बाधा
आले ओलांडुन केव्हाच पानगळ
मी तर एकरुप त्याची राधा

-----कविता

तो गेला



तो गेला

शब्दनिर्मिती ठरली गौण
तो गेला निमिषात पुढे
मी केला आर्तभक्ती नाद
वाजवुनी कवितेचे चामडे

रक्तअश्रु ना कसला ओघळ
ओठात फक्त दीनगाणी
पाऊस झाला अंगणापुरता
घरात जमली भिक्षानाणी

आता वाटले निजेत उठावे
भेटुन घ्यावे अलिप्त अंबर
शापवंचना अभिमुख माझे
चंद्रडागाचे स्मरले अत्तर

तो गेला तो गेला तसाच
आल्या पावसातून नाहुन
निळी निळी शाई नभाची
मेघ होड्या त्यात वाहुन


-----कविता


हळद उष्टी


हळद उष्टी 



थरथरणारे मोरपीस अन गाल गुलाबी कुसुमसडे
रानथवे नाचती कधीचे हळद उष्टी उन्ह पडे

मंदमंद ओठावर येते नाव त्याचेही अचुकवेळी
गुणगुणते मीच मला की तोच गातो कातरवेळी

पाहूनी मग नभआरसा लाजेत खुलते मी आपसुक
श्शुक कुणा ना सांगायचे झाली आहे त्याची चूक

स्मरुनी सये अता साजण भेटला ग मला श्रावण
प्राजक्ताची थेँबसर चांदणअंगण मोतीशिँपण

हळूहळू उलगडेल मजला त्याची माझी अतूट प्रीत
बंदबंद पापण्यास आहे सुचले स्वप्नगीत स्वप्नप्रीत 




-------कविता 

अखंड


अखंड



मीच मी माझ्यात राहते मग्न
कवितेचा यज्ञ चालला अखंड आहे
तेवते ज्योत पेटला गगनधूर
समिधेत माझ्या मीच उदंड आहे

जरी जगा वाटला धिक्कार माझा
मला सर्वस्वी आहे स्वीकार माझा
मौनगंगेतले असे जरी विश्व माझे
या त्रिखंडात गाजतो अधिकार माझा

कुणा वाटेल वंचना कुणा वाटेल 
अपराजित अहंकार माझा
ध्येयवाटेत आहे गवसला मला
हाच तो जगण्याचा अलंकार माझा

कुठे कापरासम न उरली मी आता
विजेसारखी मी ही लख्ख झाले
कितीदा जळु मी फुलासारखी
दिले दान जगण्याचे मुक्त झाले

मीच मी माझ्यात राहते मग्न
कवितेचा यज्ञ चालला अखंड आहे


-----कविता

जन्म कवितेचा


जन्म कवितेचा


माझ जगण असह्य करणार
त्याच्या मस्तकावरच रागीट शिरांच बांडगूळ
माझ्या कपाळाला एकदाच लावून घेतल की
तो त्याच्या ओँजळीत हुंदक्याच दान मागायचा
विविधरंगी आसवांनी मग
श्वास हुंदक्याची प्रेमकहाणी रंगायची
अन मग
त्याच्या निळ्या जांभळ्या ओठावरची शाई
माझ्या तळहातावरल्या रेघात कोरत
पुन्हा एका कवितेला जन्म द्यायचा

त्याच मला वाचण अखंड चालू असायच
कधी स्वप्नकथेच्या माझ्या बंद पापण्या 
त्याच्या डोळ्याखालून घालायचा
कधी त्याचा चष्मा हलकेच नाकावर चढवून
केसातल्या बटेने गालावर उधळलेली 
वारयाची लेणी वाचायचा
श्वासांची ऋतूचित्रे रेखाटून माझ्या
काळजाच्या वेणाही कवळायचा

त्याने वाचण सोडून दिल
तस मी लिहणही सोडलय
कागद फडफडतो
शाई निसटते
काळीजही गलबलत
पण कवितेचा जन्म होत नाही


-----कविता

तिची दुपार होते


तिची दुपार होते


तिची दूपार होते
ओल्या सांजवेळी
दिवाउजेडात काटते
लाकडाची मोळी

तिच्या काच कुंपणी
येतो रोज वनमाळी
वेचतो वैराग्य कमळे
क्षितीज भरल्या भाळी

तिच्या मंद गालावरी 
पडते एक नक्षत्रफुल
कुणी म्हणे चांदवा
ती म्हणे माझे मूल

तिच्या दारात निजे
खोड वेलीचा मांडव
पानाफुलात ना वारा
रक्ताने भिजले दव

तिच्या मनात नाचे
वांझ पिसारी लांडोर
दुख तिचे एकतारी
गाते चंद्राची कोर

तिची दूपार होते
ओल्या सांजवेळी
दिवाउजेडात काटते
लाकडाची मोळी

-----कविता