किनारा

किनारा


तुझी अद्भुत वाणी ऐकताना डोहात पाय हरवून जायचे ,
जणू तळ नव्हता या अबोध निश्चल गुंफणाला  . 
तुझ्या दिठीत तुझ्या मिठीत श्रावणाची संध्या 
तुझ्या स्नेहात तुझ्या विरहात आषाढाची ओढ 
सारे सारेच ऋतू तुझ्या अंगणातल्या चाफ्याचे 

तू उदास हरवलेला शब्दावर पानावर एकाकी 
मौनातले संदेश उमटायचे माझ्या तळहातावर 
कधी भिजल्या पापण्यांनी कधी निजल्या ओठांनी 
कुण्या दूरदेशीचा होतास तू राजपुत्र 
मी तुझ्या वाटेवर उमललेल फुल 

सूर्यास्ताचे कळस गाठणारे भग्न मंदिर 
तुझ्या परतीचे वाट पाहणारे दूत 
हळव्या साक्ष वचनांना जागणारा तू 
हळूहळू ओंजळ रिती व्हायची 
वाळूने भरलेली पाण्याने थरलेली 
"तुझा माझा किनारा "पैलतीर गाठायचा 


------कविता