लाडक्या मैत्रिणीस पत्र
हाय कशी आहेस ? हं कपाळावरची आलेली बट उजव्या बाजूने सरकत डाव्या बाजूला तु किंचित कलणार मग ओठाचा कोपरा नाराज असशील तर डावा खुश असशील तर उजवा उचलून अर्धवट हसून म्हणणार ,मी मजेत आहे ग . कोणास ठावूक मजेतच असते कि नाही पण मी खूप खोलवर डोकावून पाहिलं आहे तुझ्यात जितक तू हि पाहिलं नाहीस स्वतःला .हो खरच नाही पाहिलंस ,तू ओझरत निहाळलेस स्वतःला आणि तू तुझ्या प्रेमात पडलीस ,पण प्रेम करण खरच जमत का ग तुला ? माझ्या या प्रश्नावर तुझ ते पुन्हा खिडकीतल आभाळभरून हसू ,आणि गळाभर मिठी वेडी आहेस ग तू राणी म्हणत पुन्हा पुन्हा तुझ्या त्याच उबीच्या कुशीत , तू नुसते असे प्रेमाचे घोंगडे पांघरतेस आपल्या मैत्रीवर, तुला कोणतीच झळ पोहचत नाही प्रेमाची तुला लालसा देखील नाही दोन क्षणामधल्या अंतरात हसण्याची ,हसशील ती देखील खोटी मुखवट्यावरच्या चेहऱ्यासारखी . तू नेहमीच वावरतेस कलाकार असल्यासारखी आणि त्रयस्थसारखे पाहत राहतेस माझ तुझ्याबद्दलच वाटण ,माझे अश्रू माझे हसू आणि तुझे काय ? तू रडतेस कधी ? कि ती देखील खोटीच रडतेस आणि देत राहतेस दाद तुझ्या हुंद्क्याना ? तुझ सगळ जगणंच खोट . स्वप्नात जगतेस अस नाही म्हणार मुळात तुला भीती वाटते डोळे झाकण्याची . कारण कधीतरी तुझ अस्तित्व देखील झिडकारणारा अंधार तू गाठला आहेस ,तू पूजले आहेस त्याचे डोळे ,भागवली आहेस त्याच्या डोळ्यांची तहान ,घेतली आहेस गिरकी वेदनेची म्हणून तू तशीच आहेस ,मोनालिसा . तुला खूप आवडते ना ? मी तुला मोनालिसा म्हणते ते पण कधी विचारलेस मला ? मी तुला मोनालिसा का म्हणते तेव्हाही तू अशीच गूढ गंभीर हसलीस आणि पुन्हा स्वतःच्या प्रेमात 'मी तिच्यासारखी दिसते ना ,माझी आईदेखील अशीच म्हणते ' वेडे ते संबोधण तुझ्या दिसण्याबद्दल नव्हत तुझ्या असण्याबद्दल होत .
तशी तू दिसायला गोरी उंच नाकेली घाऱ्या डोळ्यांची ,ओघळभरून वाहणाऱ्या देवघरातल्या दिव्याच्या मंद वातीसारखी शांत सखोल विनम्र ,पण कुठून लागला आहे ग तुला हा छंद नाटकाचा ,तू नाती हिशोब व्यवहार सारेच नाटकात जमा करून टाकले आहेस ,कधी कधी असा राग येतो ना तुझा तू चुकलेल्या वाटेत गोळा करणारे जे आरसे आणले आहेस ते सारे एखादा स्वप्नाचा दगड टाकून फोडून टाकावेत आणि खूप खूप रडू द्याव तुला खूप मागे कुठेतरी विसरली आहेस तू रडण . हं रडण वाईट असत तब्बेतीसाठी ,मुलीनी रडू नये ऐकवशील असेच मोठे तत्वज्ञान जे जगून म्हणून ठावूक नाही तुला ,चित्रपटातल्या अभिनेत्रीसारखी . तुला आठवतंय भाषणाच्या स्पर्धेत तुझ्या माझ्यात टाय झाला आणि बक्षीस विभागून देण्याऐवजी तू ते बक्षीस मला द्या म्हणून विनंती केलीस . तशी तू उदार चांगल्या मनमिळाऊ मनाची . पण तुझ्या अश्या खोट्या आविर्भावामुळे मला तुझा विनयहि खोटा वाटतो . छत नसलेल्या एखाद्या घरात जाऊन हसत बसत असशील ना आमच्यासाऱ्यावर हा कसला ग आनंद आयुष्य जगण्याचा ?
भूतकाळाची मानगूट सैल ठेवावी ग माणसाने जगण्यात आनंद आहे फसण्यात आणि फसविण्यात कसला , हं थांब माझ्या या वाक्यावर 'अग आई ग्ग म्हणत खोटी अंतकरणातली कळ तू चेहऱ्यावर भूलाव्यासाठी दाखवणार असशील तर मला बोलायचे नाही . स्थितप्रज्ञासारखी बसून राहिलीस तरी चालेल मला पण कायम तुझ कलाकार होण मी कायम प्रेक्षक होण अशी मैत्री आवडत नाही मला . तुझ्यासारख्याच मलाही माझ अस्तित्व वेदना भय आहेत बघ विचार करून जगण्याचा आणि हो जर उत्तर मिळाले तर तू मला भेटायला येशील कविते ,नेहमीसारखे शब्दाची पत्रे मला पाठवणार नाहीस . आणि ते ओठभरहसू तहानलेला भूक पान्हा असे काही नकोय . उत्तर हवय मला माझ्या प्रश्नाचे
तुझी लाडकी मैत्रीण कविता
No comments:
Post a Comment