चष्मा ही एक आकर्षण फेज वस्तु आहे . साधारणतः शाळेतुन आठवी नववी दहावी कडुन कॉलेजकडे प्रवास करणारया डोळ्यांना यांचे विशेष आकर्षण वाटते . मला देखील शाळेत असताना चष्मा ही गोष्ट प्रचंड आवडत असे तो लागावा यासाठी टिव्ही जवळुन पाहु लागले अंधारात वाचु लागले .कॉम्प्युटरच्या किबोर्ड वर बटण नाचवुन डेव्ह मारिओला पळवु लागले .मनापासुन अभ्यास करु लागले .तरीही कधीच मला चष्मा लागला नाही . पण ज्या क्षणाची मी वाट पहात होते तो अखेर जवळ आला . एकेदिवशी पुस्तक वाचता वाचता डोळ्यातुन घळाघळा पाणी वाहु लागले ते कितीजरी तापदायक असले तरी माझ्यासाठी आनंदअश्रु होते . मी धावत धावत आईकडे गेले आईला म्हणाले वाचता येईनासे झाले आहे माझ्या डोळ्यातुन पाणी येते आहे . आईने कपाळाला हात लावला म्हणाली ताप आला आहे जा जाऊन झोप .पण मला ताप नको होतो चष्मा हवा होता हे मी तिला कसे सांगणार . त्या तापामुळे चार दिवस उगाचच अंथरुणात पडुन रहाव लागल शिवाय चष्मा लागावा यासाठी चाललेले प्रयत्न आपोआपच थंड पडले . ना वाचन ना टीव्ही ना अभ्यास शुन्य नजर पंख्याकडे लावुन झोपुन टाकले . इतक्यात झोपेत एक गंमत आठवली म्हणटल देवाला साकडे घालु मला चष्मा लागु दे रोज न चुकता स्त्रोत वाचेन . यासाठी अंथरुणात बसुन ध्यान धारणा करु लागले . पण दुसरे दिवशी पेपरच्या शेवटच्या पानावर लक्ष गेले ध्यान धारणेने एकाग्रता वाढते आणि नजर सुक्ष्म होते . मग देवाला बोललेला नवस माघारी घेतला . तापही गेला होता त्यामुळे पुन्हा चष्मानामक ग्रहण लागण्याचे वेध सुरु झाले . पुन्हा पुन्हा ती वेळ येत राहिली जात राहिली . आणि एकेदिवशी मात्र स्टॅटिकस्टिकसच्या तासाला सगळे आकडे फेर धरुन नाचु लागले .चष्म्याच्या सुर्याचे हजार डोळे दिपु लागले आणि घेरी येऊ लागली .माझी दुरावस्था पाहुन मला त्या तासातुन रजा मिळाली .आणि त्या दिवशीच संध्याकाळी माझी रवानगी डोळ्याच्या डॉक्टरकडे झाली . तरी गड अजुन विजयी नव्हता आई बाबा तिथे असणारे शिकाऊ डॉक्टर मुख्य डॉक्टर यांच्या खिँडी लढवत चष्म्याचा राजमुकुट मला डोळ्यांवर चढवायचा होता . इथे असणारा प्रत्येक जण माझा शत्रु होता आणि मला चष्म्याचा परमोआनंद न घेऊन देण्याचा कुटील डाव रचला होता . पण मी देखील डोळ्यांना आंधळेपणाचे चिलखत घालुन प्रत्येक वार हाणुन पाडत होते . आणि आता मेन डॉक्टरांची तपासणी सुरु झाली . मी मुद्दामच दिलेले शब्द चुकीचे वाचले भोपाल चे गोपाल आणि नजर चे जहर वाचले . वाह वाह का हुबेहुब अभिनय वठवला होता . आणि डोळ्यांची सगळी तपासणी करुन डॉक्टरांनी सांगितले तुला चष्मा लागला आहे . माझ्या उत्साहाच्या भरताचे वांगे भरुन पावले . डॉक्टरांना म्हणटल चालेल मला नं लिहुन द्या मी आज आत्ता ताबडतोब चष्मा बनवुन घेते . डॉक्टर म्हणाले अग हो ऐकुन घे तुला चष्मा लागला असला तरी त्याचा नं खुपच छोटा आहे तो घालायलाच हवा असे नाही . मी लिक्वीड ड्रॉप देतो घाल डोळ्यात फार स्वच्छ नजर आहे तुझी चष्मा बिष्म्याची गरज नाही . त्यांचे तो थंड सल्ला ऐकुन जीवाची आगआग झाली आणि त्यातच तीळपापड भाजुन करपुन गेला . अजुनही मी हार मानली नव्हती मी पांखड्यासारखी डोळ्यातुन घळाघळा पाणी काढुन रडु लागले माझ्या डोळ्यात अस वेळीअवेळी पाणी येत चष्मा नाही असे कसे म्हणता . पण हा हल्ला पण बुमरँग डॉकटर म्हणाले टीव्ही पाहण्याऐवजी थोडा वेळ हिरवा रंग पाहत जा . अखेर त्यांच्यापुढे शरणागती पत्करुन आम्ही आमच्या बालेकिल्लावर परतलो . त्यानंतर मात्र चष्मा लागावा अशी इच्छा सुध्दा मनाला स्पर्श करत नाही . त्यामुळे चष्मा असणारया लोकांबद्दल मला आजही नितांत आदर वाटतो . शेवटी कुणीतरी म्हणटल आहेच आपली स्वप्न पुर्ण होत नाहीत तेव्हा इतरांची स्वप्ने साकार होताना पहात जा अगदी बिन चष्म्याचे होऊन
-----कविता मोकाशी
-----कविता मोकाशी
No comments:
Post a Comment