तिन्हीसांजेची प्रेममयी

तिन्हीसांजेची प्रेममयी 



सखीला नव्हते नाव गाव घर दार
जशा असतात स्वप्न आणि आठवणी
सखी भेटायची -
जुन्या वाड्यात ,न पाहिलेल्या बर्फाळ शहरात
संथ जलाशयात पाय टाकून बसलेली
मला नव्हते ठाऊक तिचा स्पर्श तिची भाषा
मी ऐकलय तिचे मौन 
झाडाखाली ओघळनाऱ्या फुलासारखी
तिन्हीसांजेची व्हायची प्रेममयी
वितळायची त्याच्या नजरबंद सहवासात
रहस्यमय कथात त्याच्या अबोल वचनात 
तो परक्या देशाचा दूत समुद्र ओलांडणारा 
सखीच्या पायात चांदीचे तोडे 
जशी असते वेदना ,सुख दुखापलीकडे
तसेच सखीचे होते 'प्रेम''

सखीचे नव्हते जगात कोणी
शिवाय तिची जख्ख म्हातारी
म्हातारी माळायची गुलाब
पिकल्या पांढऱ्या केसांमध्ये
म्हातारीला अवगत कर्णपिशाच्च
उच्चारायची शापवाणी
ओवाळायची जीव उतरवायची नजरा
आल्या गेल्याच्या कोल्हया कावळ्याच्या
जसे निरागसतेला लाभते सौंदर्य
सखी कुरूप स्थूल जाडी भरडी

सखीला आवडायचा एकांत
भग्न मंदिरात कोसळलेल्या शिल्पांचा
झरोक्यातून लांबल्या जाणाऱ्या कवडश्यांचा
सखीला उमजायची
एकट्या उभ्या झाडांची भाषा
ती लिहायची आभाळाला पत्रे
शुभ्र पांढरे पीस तिच्या हातात रखडलेले

सखी रडली नाही हसली नाही
फुलून यायची आंतरिक जाणीवांनी
तिन्हीसांजेची प्रेममयी 


------कविता