तुझी माळ आणि बासरी

तुझी माळ आणि बासरी


अखेरचे पाण्यात पाय टाकुन बसले तेव्हाच स्म्रुतींचे तळवे इथे वाहुन गेले .
पुढच्या क्षणांचे अर्ध्य वाहण्यासाठी मी आणि माझी स्म्रुतीदेखील नव्हती
दुःखाचे कष्ट वाहुन मलुल होणारया फुलाकडे आणि वेदनेने जागलेल्या सुराकडे माझे लक्ष गेले
मी सुर निवडला फुल पाण्यावर सोडून दिले

वेदनेचा दुःखाशी काही एक धरबंध नसतो सुखाशीही नसतो .
असलीच तर व्याख्यातली जुळवाजुळव स्वल्प पुर्ण विरामाची चिन्हे असल्यासारखी .
सावलीवजा अंधारलेले मन कुंद थंड वाटले माझ्याच मनाच्या स्पर्शाला माझ्या समजुतीच्या वाक्याला
वलय झुळुक कवडसा कुणीच नव्हत सोबतीला तरीही 

अंधार पसरत चालला तसे टाकत राहिले एकेक खडेगोटे गारगोट्या नदीच्या पात्रात .
नदी भरणारी नव्हती ,मी ओसरणारी नव्हते ,तहानलेली नव्हते
पाण्याने हलणारे चंद्रपाणी प्याले ओँजळभर चांदण्याभरुन उगाळले चंदन
तरीही जाणवली नाही खंत काही गमावल्याची 

विसरली होती कि राहिली होती कोणास ठाऊक माझ्याकडे
तुझी माळ आणि बासरी



------कविता मोकाशी