काचेच्या पेटीवरून सरकणारे एकेक दवबिंदू
शिंपल्याचा आकार घेत घेत
माझ्यापर्येंत पोहोचतात तेव्हा
ओहोटीचे अनेक क्षय झालेले चंद्र
पुन्हा काचेच्या पेटीवरून सरकत जातात
पावलात पाऊल हातात हात
ठश्यात ठसे मिळवत
आठवणीचे कोरे कागद
झडून जातात
लाटा रेंगाळतात
इथून कुठेतरी चार हजार मैलावर
पौर्णिमा आणि भरती असेल
माहित आहे मला
-----कविता
No comments:
Post a Comment