तिची दुपार होते
तिची दूपार होते
तिची दूपार होते
ओल्या सांजवेळी
दिवाउजेडात काटते
लाकडाची मोळी
तिच्या काच कुंपणी
येतो रोज वनमाळी
वेचतो वैराग्य कमळे
क्षितीज भरल्या भाळी
तिच्या मंद गालावरी
पडते एक नक्षत्रफुल
कुणी म्हणे चांदवा
ती म्हणे माझे मूल
तिच्या दारात निजे
खोड वेलीचा मांडव
पानाफुलात ना वारा
रक्ताने भिजले दव
तिच्या मनात नाचे
वांझ पिसारी लांडोर
दुख तिचे एकतारी
गाते चंद्राची कोर
तिची दूपार होते
ओल्या सांजवेळी
दिवाउजेडात काटते
लाकडाची मोळी
-----कविता
No comments:
Post a Comment