जन्म कवितेचा
माझ जगण असह्य करणार
माझ जगण असह्य करणार
त्याच्या मस्तकावरच रागीट शिरांच बांडगूळ
माझ्या कपाळाला एकदाच लावून घेतल की
तो त्याच्या ओँजळीत हुंदक्याच दान मागायचा
विविधरंगी आसवांनी मग
श्वास हुंदक्याची प्रेमकहाणी रंगायची
अन मग
त्याच्या निळ्या जांभळ्या ओठावरची शाई
माझ्या तळहातावरल्या रेघात कोरत
पुन्हा एका कवितेला जन्म द्यायचा
त्याच मला वाचण अखंड चालू असायच
कधी स्वप्नकथेच्या माझ्या बंद पापण्या
त्याच्या डोळ्याखालून घालायचा
कधी त्याचा चष्मा हलकेच नाकावर चढवून
केसातल्या बटेने गालावर उधळलेली
वारयाची लेणी वाचायचा
श्वासांची ऋतूचित्रे रेखाटून माझ्या
काळजाच्या वेणाही कवळायचा
त्याने वाचण सोडून दिल
तस मी लिहणही सोडलय
कागद फडफडतो
शाई निसटते
काळीजही गलबलत
पण कवितेचा जन्म होत नाही
-----कविता
No comments:
Post a Comment