आत्मसुख
किती अंधार चांदणे
कवडसे नभावर
पखरण सावल्यांची
उन्ह स्वप्नकाठावर
विहरते मेघ नभी
शहारते आतूर मन
गंध हलका उरात
तेच माझे त्याचे धन
बाबर हलके आसु
सावर जरा हुंदका
प्राणवादळा पल्याड
साद निनादतो सखा
हाय माझे कसे मरण
त्याच्या श्रुंगार वेदना
दाह अंगार स्पर्शात
निव्वळ त्याची कल्पना
आत्मसुखात तल्लीन
रेशीम वीणाचे बंध
देह त्याग करे मुर्ती
जसा फुलात सुंगंध
-----कविता
No comments:
Post a Comment