आदरणीय बाई
शि सा न वि वि
सुरुवात कुठुन करु कळत नाही पत्र लिहायला कारण देखील सांगणे सुचत नाही . तस तुमच्याबद्दल नेमक काय वाटत हे ठरवण सुध्दा माझ्यासाठी खुप संभ्रमाचे आहे . वडीलांच्या कोर्ट कचेरी खटल्याचा राग मनात धरुन तुम्ही माझ्या नकळत्या वयात माझ्या मनाची कुचंबणा केलीत म्हणुन तुमच्यावर वैर धरु की तुमच्या मानसिक अस्वस्थतेने माझ्यासारख्या अनेक मुलीँचे ताकदीचे बळी गेले हे समजुन तुमच्यावर कीव करु समजत नाही . गेली अनेक वर्षे तुमच्यावर मी राग धरुन बसले होते आता तो देखील उरला नाही . तुमच्याशी बोलण टाळत आले खरतर तुम्हीच बोलण सोडलत माझ्याशी . तुमच्याबद्दल वाटणारा आदर अगदी संपुन गेलाय बाई तुम्ही माझ्या कोण होतात मी तुमची कोण होते ठाऊक नाही . माझ्या घराची जागा अपुरी पडायची म्हणुन तुमच्या घरी केलेला अभ्यास ,काळ्या फरशीवर खडूनी आपण मिळुन लिहलेले पाढे सोडवलेली गणित ,घरी जाताना गरम तुप घातलेला शिरा खायला घालण्यारया तुम्ही आणि सारया वर्गात माझ्या दोन वेण्यांच्या रिबीनी ओढुन गालावर बोट ओढताना 'मी तुला अस मारलय अस घरी सांगितलस तर याद राख' अश्या धमकावणारया तुम्ही किती विरोधाभास हा बाई . तुमच्या आणि वडीलांच्या कोर्टाच्या मामल्यात माझा जुगार खेळलात तुम्ही ?
माझ अल्लड असणार वय शंका जिज्ञानेस वय तुम्ही तुमच्या प्रश्नांत पुरवुन टाकलतं माझ शाळेचे बालपण नासवलत तुम्ही . तुम्हाला कल्पना नसेल पण तुम्ही माझ्यावर केलेल्या हिँसेने हो हिँसाच म्हणणार मी एकही मैत्रिण जोडु शकले नाही .डब्यासाठी गोल रिँगण करुन बसलेल्या प्रत्येक गटात मी जायचे सारेच वगळायचे तुम्ही वर्गात रोज मला मारायच्या माझ्याबद्दल वाईट बोलायचात माझ्या वडिलांबद्दल वाईट बोलायचात कोणती मुलगी मैत्री करेल माझ्याशी . मी अबोलीच्या फुलझाडांशेजारी बसुन एकटीनेच डबा खाल्ला कितिदा . खेळाच्या सुट्टीत अख्ख मैदान मी एकटीच लंगडी घालायचे पण मी आऊट कुणाला करणार सांगा बाई कारण मी एकटीच खेळायचे . माझ चुकल इतकच मी कधीही यातल एकही अक्षर माझ्या आई बांबाना सांगितल नाही . सांगणार तरी कसे माझ्याजवळ फक्त माझी म्हातारी आजी आजोबा ,आई बाबा दूर खेड्यात रविवारी आई भेटायला आली की मनसोक्त रडाव वाटायच बाई पण रडू तरी कस सांगा ना कस ?
तुम्ही इथवरही थांबला नाहीत माझ्या आजी आजोबांशी डिप्लोमॅटिक वागत राहिलात फसवत राहिलात त्यांच्यासमोर मला कानातले डुल दे खेळणी दे . अस कस होऊ शकत बाई ? तुम्ही अभिनय करुन चित्र काढुन शिकवायचात तेव्हा किती प्रचंड प्रेम निर्माण झाले होते ते सारेच निथळुन गेले नंतर . मानसिक दबाव दडपण याव्यतिरिक्त तुम्ही मला काही दिल नाहीत बाई
तुम्ही माझ्या वर्गशिक्षिका असणार वर्ष संपल तुम्ही मुख्याध्यापक झालात तरीही तुम्ही मला भेटत राहिलात मारत राहिलात . तुम्हाला आठवतय बाई शाळाबाह्य मनाचे शंभर श्वोक पाठांतरात माझा विभागुन दुसरा नंबर आला त्यादिवशी तुम्ही दोन्ही गाल फोडुन काढलेत वडिलांवरुन मला बोललात केवढा सत्कार केलात तुम्ही माझा . वार्षिक परीक्षेच्या निकालातही अशीच योजना केली तुम्ही . कमी मार्क पडले म्हणुन मी बाबांचा पण मार खाल्ला पण एकही अक्षर बोलले नाही बाई तुमच्याबद्दल .
माझ दैव बलवत्तर म्हणुन या सारया घटना माझ्या घराशेजारी राहणारया मुलीकडुन तिच्या आईला आणि तिच्या आईकडुन माझ्या बांबाना समजल्या . मी शाळा सोडली शाळा बदलली खर सांगु माझी सुटका झाली . मला शाळेबद्दल प्रेम अभिमान अस काही वाटत नाही याला जबाबदार कोण कारणीभुत कोण हे पण मला ठरवायचे नाही . मी आधीच म्हणाले माझा तुमच्यावरचा राग संपला आहे . कधी या कटु आठवणी निघाल्याच तर चष्मा काढते आणि रुमालाने डोळे पुसते . असो पुन्हा पत्र लिहेन का नाही कोणास ठाऊक हे पहिले आणि शेवटचे पत्र तुम्हाला
तुमची विद्यार्थीनी
नकुषा
शि सा न वि वि
सुरुवात कुठुन करु कळत नाही पत्र लिहायला कारण देखील सांगणे सुचत नाही . तस तुमच्याबद्दल नेमक काय वाटत हे ठरवण सुध्दा माझ्यासाठी खुप संभ्रमाचे आहे . वडीलांच्या कोर्ट कचेरी खटल्याचा राग मनात धरुन तुम्ही माझ्या नकळत्या वयात माझ्या मनाची कुचंबणा केलीत म्हणुन तुमच्यावर वैर धरु की तुमच्या मानसिक अस्वस्थतेने माझ्यासारख्या अनेक मुलीँचे ताकदीचे बळी गेले हे समजुन तुमच्यावर कीव करु समजत नाही . गेली अनेक वर्षे तुमच्यावर मी राग धरुन बसले होते आता तो देखील उरला नाही . तुमच्याशी बोलण टाळत आले खरतर तुम्हीच बोलण सोडलत माझ्याशी . तुमच्याबद्दल वाटणारा आदर अगदी संपुन गेलाय बाई तुम्ही माझ्या कोण होतात मी तुमची कोण होते ठाऊक नाही . माझ्या घराची जागा अपुरी पडायची म्हणुन तुमच्या घरी केलेला अभ्यास ,काळ्या फरशीवर खडूनी आपण मिळुन लिहलेले पाढे सोडवलेली गणित ,घरी जाताना गरम तुप घातलेला शिरा खायला घालण्यारया तुम्ही आणि सारया वर्गात माझ्या दोन वेण्यांच्या रिबीनी ओढुन गालावर बोट ओढताना 'मी तुला अस मारलय अस घरी सांगितलस तर याद राख' अश्या धमकावणारया तुम्ही किती विरोधाभास हा बाई . तुमच्या आणि वडीलांच्या कोर्टाच्या मामल्यात माझा जुगार खेळलात तुम्ही ?
माझ अल्लड असणार वय शंका जिज्ञानेस वय तुम्ही तुमच्या प्रश्नांत पुरवुन टाकलतं माझ शाळेचे बालपण नासवलत तुम्ही . तुम्हाला कल्पना नसेल पण तुम्ही माझ्यावर केलेल्या हिँसेने हो हिँसाच म्हणणार मी एकही मैत्रिण जोडु शकले नाही .डब्यासाठी गोल रिँगण करुन बसलेल्या प्रत्येक गटात मी जायचे सारेच वगळायचे तुम्ही वर्गात रोज मला मारायच्या माझ्याबद्दल वाईट बोलायचात माझ्या वडिलांबद्दल वाईट बोलायचात कोणती मुलगी मैत्री करेल माझ्याशी . मी अबोलीच्या फुलझाडांशेजारी बसुन एकटीनेच डबा खाल्ला कितिदा . खेळाच्या सुट्टीत अख्ख मैदान मी एकटीच लंगडी घालायचे पण मी आऊट कुणाला करणार सांगा बाई कारण मी एकटीच खेळायचे . माझ चुकल इतकच मी कधीही यातल एकही अक्षर माझ्या आई बांबाना सांगितल नाही . सांगणार तरी कसे माझ्याजवळ फक्त माझी म्हातारी आजी आजोबा ,आई बाबा दूर खेड्यात रविवारी आई भेटायला आली की मनसोक्त रडाव वाटायच बाई पण रडू तरी कस सांगा ना कस ?
तुम्ही इथवरही थांबला नाहीत माझ्या आजी आजोबांशी डिप्लोमॅटिक वागत राहिलात फसवत राहिलात त्यांच्यासमोर मला कानातले डुल दे खेळणी दे . अस कस होऊ शकत बाई ? तुम्ही अभिनय करुन चित्र काढुन शिकवायचात तेव्हा किती प्रचंड प्रेम निर्माण झाले होते ते सारेच निथळुन गेले नंतर . मानसिक दबाव दडपण याव्यतिरिक्त तुम्ही मला काही दिल नाहीत बाई
तुम्ही माझ्या वर्गशिक्षिका असणार वर्ष संपल तुम्ही मुख्याध्यापक झालात तरीही तुम्ही मला भेटत राहिलात मारत राहिलात . तुम्हाला आठवतय बाई शाळाबाह्य मनाचे शंभर श्वोक पाठांतरात माझा विभागुन दुसरा नंबर आला त्यादिवशी तुम्ही दोन्ही गाल फोडुन काढलेत वडिलांवरुन मला बोललात केवढा सत्कार केलात तुम्ही माझा . वार्षिक परीक्षेच्या निकालातही अशीच योजना केली तुम्ही . कमी मार्क पडले म्हणुन मी बाबांचा पण मार खाल्ला पण एकही अक्षर बोलले नाही बाई तुमच्याबद्दल .
माझ दैव बलवत्तर म्हणुन या सारया घटना माझ्या घराशेजारी राहणारया मुलीकडुन तिच्या आईला आणि तिच्या आईकडुन माझ्या बांबाना समजल्या . मी शाळा सोडली शाळा बदलली खर सांगु माझी सुटका झाली . मला शाळेबद्दल प्रेम अभिमान अस काही वाटत नाही याला जबाबदार कोण कारणीभुत कोण हे पण मला ठरवायचे नाही . मी आधीच म्हणाले माझा तुमच्यावरचा राग संपला आहे . कधी या कटु आठवणी निघाल्याच तर चष्मा काढते आणि रुमालाने डोळे पुसते . असो पुन्हा पत्र लिहेन का नाही कोणास ठाऊक हे पहिले आणि शेवटचे पत्र तुम्हाला
तुमची विद्यार्थीनी
नकुषा
No comments:
Post a Comment