सती

सती 

मालवुनी सांजवेळा 
बैसली मोगरा मालती 
पश्चिमेच्या पिठावरी 
गेली होती कुणी सती 

कंकणवेळा तशा बांधुनी 
पानातुनी जळला मोहर 
स्पंद स्पंद जोगियाचा 
आर्त कुणी लाविला स्वर 

क्षय झाला क्षय झाला 
मावळतीचा सुर्य किनारा 
मधुन उठल्या दोन ज्वाला 
तरीही ना विझला वारा 

या धरणीचे त्या धरणीला 
नव्हता इतकाही मागमुस 
ब्रम्हांडाच्या हजारकडातुन 
अस्ताचा तो दिव्यपुरुष 

अंधाराचे जग आता सारे 
अस्तित्वाने झाले नागडे 
दुरदुर निघुन गेली सती 
घेऊनी हेच माझे साकडे 

----कविता