कवडसे

१

मनात कोणतेही
स्वप्न उरले नसताना
चांदणे बिलगावे तसे
ओँजळीत भरुन जातात
कवडसे

२

आकाशाइतकेच उंच वाटावे
आणि तितकेच पोकळही

असे काहीतरी 

मनात घर करून राहते 

जसे घराला नसाव्यात 

दारे खिडक्या भिंती उंबरा 

असलाच तर एक 

कोपरा आहे 

फाडता न आलेल्या 

निखळून न गेलेल्या 

कवितेच्या कागदासारखा 

अनादिपणाचे गोंदण मिरवणारा 

रिता रिता कवडसा  

३

शब्दांचे खूप ओझे नाही
वाहते आहे निरर्थक त्राण
प्राणाच्या मंद आडोश्यात

पणतीचे उन्ह काजळी धरते
तुझ्या क्षितिजापासून
माझ्या क्षितीजापर्येंत

रिकामा आहे विषाचा प्याला
बहरले आहेत आश्वासक डोळे
वचनाच्या आंधळेपणात

४

चतकोर उन्हाचा तुकडा
वाट्याला आला तेव्हा
विस्तवावर जळणारे हात
सावलीचे झाले होते

माघारी फिरता न आल्याचे कळले
तेव्हा पावलांना
दगडही होता आले नव्हते
राकट झालेली जाणीव
मातीभर पाऊस सोसत राहिली

आता तोच उन्हाचा तुकडा 
जपत राहते 
या वाळवंटात 
पाउस येण्याआधी 
आणि सावल्या झडल्यानंतर   

५

विसरताना
सहज निसटुन जावे
हाताच्या ओँजळीतुन

तुटताना
सहज मिटुन जावे
डोळ्याच्या खळग्यातुन

संपताना
सहज उमजुन जावे
ह्रुदयाच्या कोपरयातुन

आताशा जमतय मला
हे सारच 
कवडसे ओवताना 

६

कळत नकळत दुखावल्या गेलेल्या सावल्यांना
डाग देते रहाते अंधाराची धग
दुपारच्या निर्जीव वेळात
दिसत राहतो हा स्पेक्ट्रम
भिंतीवरच्या जाड्याभरड्या रंगामध्ये

पण स्पर्श ?
न मावणारया ओँजळीच्या
खोल खळग्यात भरुन राहतो
अगदी निर्मळ गंधहीन

७

ओळखु न येणारे हसु
भिंतीवर भिंतीपल्याड 
दिसु न येणारे स्वप्न
काचेवर काचेपल्याड
विरघळू न देणारे अश्रु
खडकावर खडकापल्याड
भळभळु न येणारी जखम
शेवाळावर शेवाळापल्याड

नुसतच भयाण रेताड
शब्दाचे वाळवंट
आणि कविता ?
छे पुन्हा नाटकच
असताना नसल्याच

------कविता