'प्रश्न'

प्रश्नार्थी वाक्य विधानार्थी करुन प्रश्नापासुन दुर पळण्याची माझी सवय . 
उथळ वाटणारी उत्तर देखील कधी शोधावी वाटली नाहीत . 
त्यामागची कारण काय असावीत हे मला ठाऊक ना त्याला . 
तो म्हणजे दारात येऊन थांबणारा ,गाडीला किक मारणारा ,खिडकीतुन बोलवणारा तो नाही . 
तो माझा जन्मदाता नाही तो माझा भाऊ मित्र कुणी नाही .तो म्हणजे  निव्वळ 'प्रश्न' 

या  प्रश्नाला उंबरा समजुन ओलांडता येईल पण चौकटीची बंधन त्याला असतीलच  की 
जुन्या वाड्यात शोभेसाठी ठेवले जातात ओँडके तसा नेऊन ठेऊ याला . 
तस करता काहीही येईल पण उत्तर शोधल पाहिजे .ते उत्तर खर खोट याची न्याय साक्ष होईलच , 
तरीही इथे अडतेच आहे कारण उत्तरापासुन पळण्याची सवय माझी चुकलेली नाही . 
मला जी सवय वाटते ती खरच सवय असावी का ? 
की शेवाळाचे अस्तर लावलेले पाणी असावे………  त्याखाली शांत खोल पुन्हा पाणी  .कोणास ठाऊक ? 

किती किती उपमा दिल्या मी प्रश्न उत्तरांना कधी कधी हा माझा ठार वेडेपणा वाटतो . 
माझ्याच वहीत या असल्या त्रासदायक शिल्पांचे नंतर नंतर बुजगावणे होऊन जाते . 
तरी हा प्रश्न दिसत राहतो . कधी त्याच्या गुढतेचे सौँदर्य मला मोहात पाडते 
पण त्याला नाद किँवा हुंकार नाही . पान गळणारया ऋतुत त्याचे हक्काचे ओझे सांभाळणारे क्षीण देवदूत आहेत . 

हा प्रश्न त्याची चौकट त्याची भिँत .भिँतीवरचे खिळे आणि त्यावर असणारी पौर्टेट 
काचेची गुलाबदाणी त्यावर साचलेली धुळ 
असे भरूनच राहतात प्रश्न कधीही न बदलण्यासाठी ,
जिथे माझा वावर आहे तिथपर्यँत मी शोधली आहेत या प्रश्नांचे अवशेष 
त्यांची पछाडलेले उध्वस्त घर देखील पाहिले आहेत  
जिथे एक जख्ख उन्हाळी म्हातारा आणि म्हातारी राहते 
त्यांच्या पुढे अंगणात खेळतात झिपरया पोरी .अंगास मास नाही एकाच्याही 
फक्त किलकिले हाडांचे सापळे . 

स्मशान तर नसावे ना या कल्पनेने दचकुन मी जागी राहिले 
त्यानंतर निजवले जोजवले नाही या प्रश्नांनी .
भुकेने व्याकुळलेले जीव झोपतात तेव्हा असेच काही घडत असावे .
तरीही शोधते आहे या प्रश्नांची जातकुळी 

नाती मैत्री प्रेम व्यव्हार इथेच संपत नाहीत त्यांच्या खाणाखुणा .
हे न मानवणारया डोळ्याच्या प्रतिबिँबाला चष्म्यासारखे दिसु लागतात प्रश्न ,
पण ते संन्यस्थ आणि अढळ ध्रुवपदासारखे .
पण उत्तर पारदर्शी लख्ख या भिँतीपल्याड आरशामागे जिथे एक ना एक दिवस पोचेल मी . 
सिँड्रेलाचे सापडलेले दुसरे बुट घालुन . बाराचे ठोके पडायच्या आत . 
पण तेव्हाही प्रश्न संपले नसतील 
जे दोन डोळ्यांनी पाहिले ते हजार डोळ्यांचे दिसतील काळाच्या विराट रुपासारखे .

----कविता मोकाशी"