माझे उरलेले प्रतिबिंब

1

पोखरत जाते आहे मी आतल्या आत
माझ्याच खिन्न उदास नजरेने .
आरशाच्या संथ पाण्यातून
उठत आहेत तरंग
आरंभ अंत नसणारे

कुणीतरी तोडली असावी
नजराणा दिलेली मण्याची माळ
राजपुत्राच्या जन्मानंतर
तशी ओघळते आहे मी
आरश्यातल्या धुक्यावरती
धुक्यावर कुणी ओढला ओरखडा
तर उमजेल त्याला
माझे उरलेले प्रतिबिंब

2

मी विहरत आहे
शोधत माझे अवकाश
गर्भातल्या गर्भात
जिवंत नसल्याची जाणीव
फोडलेली आर्त किंचाळी
ऐकू नाही येणार आता
बहिऱ्या दिशांना

संध्याकाळ झालेल्या कठड्यावर
वाट पाहते आहे मी
अनोळखी होऊन जाण्याची
स्तब्ध चाहूल होऊन
जाते आहे त्याच्या गच्चीत 
तो येण्याची नाही शाश्वती
जाण्याची नाही परतखुण
मी कोणताही
शेवट जपण्याआधी
येईल तो
खात्री म्हणून
त्याचे हुंकारवचन

३

उडत्या पदराची उपमा देऊ
मी माझी मला
कि दिव्यावर जळणाऱ्या पंतगाची
साक्ष कोण घेईल
माझ्या आर्ततेची
ठेवेल कोणता ऋतू माझी आस
मी नदीचे शुष्क वाळवंट
म्हणशील तर त्याच्या
दारचा पारिजात

४

गाल होऊन ओघळणार्या
आसवांची सुमनकथा
ऐकवली होती मी त्याला
बकुळीचा गजरा विणताना
त्याने मुठ्बंद अश्रू
ठेवले होते ओठावर माझ्या
अनेक जीव्हांनी कोसळणारा
धडपडता पाऊस
घेवून निजले मी
धरणीच्या कुशीत

मी नाही मोजले चांदणे
ना दिपले तशीही
मोगर्याच्या दवावर
रेघ रेघ माळणारया
कोऱ्या कॅनवासवर
कोरी होऊन
निपजला मी अंधार

५


अर्ध्या सावलीच्या
तुटलेल्या काचावर
त्याची सावली
येण्याची
इंद्रधनुष्य
आठवणीतल्या स्वप्नांचे
पुन्हा गडद अंधार
तो उजाडेपर्येंत
सापडलेल्या
आरश्याच्या धुक्यात
सावळ्या मेघात


------कविता