कवडसा
ढगाआड बदलुनी कुस
निजते हळु आईची दुपार
कवडसा पाऊल माझे
थिरकते मग अंगणात फार
पानाआडचा सोनचाफा
तशी म्रुगजळ त्याची हाक
सोनसुंगध ओलांडे उंबरा
नको नको आईचा रे धाक
त्याचे उदास फितूर डोळे
कोरडे ओठ अश्रुंचा गळा
मी उभी पाठमोरी सावली
तो झडतो आडवा पाचोळा
तरी वळुन वळुन पाहते
कुंपणातली गोल अबोली
तो दिशातुन बोलला फक्त
उद्या येईन याच वेळी
----कविता
No comments:
Post a Comment