पैलतीरावर मंद होत जाताना
दिसत आहेत
नदीच्या पाण्यावर उठणारी वलय
फेकते आहे कुणी
जड झालेल्या निराशेचे दगड
झडत आहेत नवी नवेली पान
तरंगत आहे
झाडावर सुकलेल्या पानाचे ओघळ
सावरते आहे कुणी
निर्जीव अश्रुंचा पाचोळा
पाण्यावर अंतराळी
उडतो आहे एक दुःखपक्षी
हाताचे घरटे
बांधते आहे कुणी सुगरण
लपवते आहे तिचाच
चेहरा तिच्यापासुन
मी पाहते आहे
माझ्या कथेचे झालेल नाटक
आणि
दगडांने
पाचोळ्याने
सुगरणीने
साकारलेले माझे प्रवेश
-कविता
No comments:
Post a Comment