प्राण

प्राण 

उगा व्यर्थ होते जीणेच माझे

कळा आसवांच्या इथे निँद्य होत्या

दिवा वेदना दीप शमतो कुठे

वारा वीजा नभी वंद्य होत्या

रिक्त श्वास रित्या या घरात

अन हुंदके लागले सुरात

जळाले विस्तवात गाणेच माझे

व्यथांचे काळीज तसेच उरात

दिव्यत्वाची त्यागुन मुर्ती

पाषाण बनले पुन्हा पाषाण आता

अंती माझ्याच वेदनांना 

जसे मुकले माझेच प्राण आता

-----कविता