वनवास प्रीतीचा

वनवास प्रीतीचा


मातीमय अंधार झालेले अरण्य 
जणु धारण केले आहे अंधाराचे कवच 
अशा अरण्यातील झाडांवर 
गळा आवळणारे दोर्याचे फास 
फासांवर अडकलेले जीव अद्रुश्य 

घनीरूप होऊन काळ
स्वप्नांत वावरणारा 
भविष्य वर्तवणारा आरसा 
निजलेल्या सावलीच्या हातात
अक्षितीज आकाशाच्या ठायी मन 

पंख छाटलेली जिवंत सखीमय वेदना 
या वेदनेचा उगम माग घेणारे
काळोखात वाट चाचपडणारे यक्ष 
सहज जीवन प्रवाह खंडित करणारी 
पुन्हा पुन्हा जन्मणारी स्वयंभु स्थिती

अरण्याच्या वर्णनात गुंफलेल्या पाऊलखुणा 
पाऊलावर चालणारे पाऊल आणि कथा
वचन किंवा शाप या अचल बंधनाला 

आयुष्य स्पर्शाची विणुन वल्कले 
सांडिले आहे कुणीतरी घरदार
सोयरेपणात अनुभवत वनवास प्रीतीचा

------कविता