अंत

अंत 

ह्रुदयाची जमीन होते तेव्हा 
करुणेने भारलेले रिकामे आकाश 
उदय अस्त मावळलेल्या 
क्षितीजावर जन्म घेते 
तुझ्या श्वासांची पावले 
अशावेळी चालत यावीत 
ह्लुदय झालेल्या जमीनीवरून 

सतेज वाळवंटात रखरखणारे सत्य 
बोचर्या जीवाला आधार देणारे 
तुझे वनवासाचे विशाल रोपटे 
म्रुगजळाच्या धगीत खुरटून जावे 
माझ्या सावलीचा उंट तहानतो
या वेड्या स्वप्नांच्या अधेमधे 

मातीचे मरण जीवानिशी कुरवाळले 
तिच्या व्यथातुन माझा दुःखाचा जन्म 
तिच्यानंतर माझे शब्द अवकाश होऊन 
नक्षत्रांचा युगाचा प्रवास पाहणारे
माझे अ-मन मातीच्याच अंतात 

---कविता