जोगीण वनवासी
अस इतक्या वेड्यापरी नको वागू काही
तुला घर आहे तुझे मला आसराही नाही
अंधार भिंत माझी अंधार माझी कोठडी
जखडल्या वेदना आसवांची फोडते खडी
तुझे घर तुला बरे माझे दुःख मलाच खरे
अंधारावर सावलीचे उमटतात कधी चरे ?
नको समजू उपरी मला ना समजू परकी
वनवासी वाटेवर चालणारी तुझी जानकी
आजन्म वाहीन मी भार तुझ्या चरणांचा
सोसेन वेदना मी पायी रुतल्या काचांच्या
नव्हते माझी मी कधी आहे तुझीच दासी
एक रानफुल मी अखेर जोगीण वनवासी
का हृदयाच्या प्रीतीपायी जग सोडतो सारे
हे आभाळ नाही माझे नाहीत माझे वारे
अस इतक्या वेड्यापरी नको वागू काही
तुला घर आहे तुझे मला आसराही नाही
----कविता
No comments:
Post a Comment