घडायचं होत खूप काही

घडायचं होत खूप काही



घडायचं होत खूप काही बिघडलं काहीच नाही
दोघाच होत आयुष्य ते आता कोणाचेच नाही
आभाळ बिभाळ स्वप्न अस काही ना खास
दोघेही आपापला मुक्त घेत श्वासावरचा श्वास
तरीही दोघांच एक होत दूर पल्याड आभाळ
ती म्हणायची क्षितीज तो म्हणे लाट फेसाळ
दोघांनाही लागायची झोप बीप वैगरेशी छान
कुणावाचून कुणाची कधी अडली नाही तहान
तरी हमखास दोघांना दिसायचे चंद्राचे चांदणे
तो म्हणायचं स्वप्न ती म्हणे भास हे दिवाणे
यायची एकमेकांना अधूनमधून जरा आठवण
टाळणाऱ्या भेटीत शोधायचे निघण्याचे कारण
तरी निघताना दोघ पुन्हा भेटूया म्हणायची
कुठल्याशा वेदनेने डोळ्यात पाणी जमवायची
अगदीच प्रेम नाही अशातलाही नव्हता भाग
एकाला दुसऱ्याचा इतका येत नव्हताही राग
रस्ते होते वेगळे तरी काहीतरी ते अडायचं
दोघांना वाटे पडलो प्रेमात एवढच ते घडायचं
प्रश्न याला ना तिला कधीच असा पडला नाही
शून्य उत्तर अपेक्षित गणितात या काहीबाही
एक होता परीघ पण वेगळा होता केंद्रबिंदू
स्वतःला फसवून व्हायचे थोडेसे भाबडे भोंदू
फसवाफसवीच नाटक चालू होत सुरळीत
कधी कधी फुल सिनेमा विदआउट तिकीट
कधीतरी वाटायचं दोघांना जाव दूर सोडून
एकटेपणाच्या भीतीने येत जवळ आपणहून
साल काय असत प्रेम एवढ आपणही करू
थोड थोडस झरू आणि थोड थोडस मरू
एक दिवस दगडावर कोसळून पडली वीज
भंगला दगड तसा तिचंही भंगल काळीज
दगडाला भेटली वीज मातीला थेंबाची सर
थाटला वेगळा संसार अन थाटले वेगळे घर
दोन वेगळ्या नदीचे होते दोन वेगळे किनारे
क्षितिजावर होते झाले दोघांना भास सारे
घडायचं होत खूप काही बिघडलं काहीच नाही
दोघाच होत आयुष्य ते आता कोणाचेच नाही



---कविता