दलदलीतले कमळ
जड वेदनेने भरलेला
तिचा स्थूल देह
देत राहतो कारुण्याची झालर
तिच्या कुरूपतेला
ती उसवत राहते
तिची किंचाळी
सोवळे होत जाते तिचे
तारुण्य
अस्पर्श झालेले
देह किनारे शोधतात
अस्पृश्याचे वाळवंट
उपेक्षा होत राहते
तिच्या वेदनांची
कुंतीच्या मंत्रात देखील
बांधल जात नाही
तीच दायित्व
क्षय झालेल्या तिच्या स्वप्नांचा
राहतो तसाच जन्म घेत
अधिक मास म्हणून
सुखाच्या नकाराच्या
अज्ञात भिंती
बांधू लागतात तुरुंग
आणि रचू लागतात
सुटकेचे सापळे
आणि ती पाहत राहते
दलदलीतले कमळ
झडणाऱ्या दवबिंदूतून
तरीही निरसी
झालेली हिरवी पाने
-------कविता
No comments:
Post a Comment