पणती
थकलेल्या विचारांचे
जड पाऊल थांबते
कुलुपबंद दरवाज्याच्या बाहेर
अंधारलेल्या घरात
पुन्हा एक अंधार होऊन
ओलांडते राहते रोजच
उंबरयावरचे सुखाचे माप
निजलेल्या सोफ्यावरच
निजुन जातात
तिच्या आश्वासक जबाबदारया
तिचे व्यक्तीस्वातंत्र्य
तिचा लढा
तिची शक्ती
उतु गेलेल्या दुधाचे कड
उतरवित
विव्हळत राहतात
तिच्या पायातल्या रुतलेल्या काचा
कोसळु लागते
तिचे हिमतीचे जग
दाराशी ओरडत येते
एक भिकारीण
तिच्या बाळाला पोटाशी बांधुन
"वाढ ग माय वाढ
तुझ्या पोरा बाळांच
कल्याण होईल "
अंधारलेल्या खोलीतुन
पुन्हा पणती होऊन
उजळू लागते ती
उंबरयावर
-----कविता
No comments:
Post a Comment