पडकी भिंत ........

पडकी भिंत ........

निरोपाच्या आळवणीचे 
सूर कळसात सूर्यास्ताने 
खोविले होते .................
राउळावाचून मी गाभाऱ्यात 
देवाला जे पाहिले होते 

गाभारयातला देव आणि मी .....
जस देवालय तसा देव नी तसा 
त्याचा मी भक्त .....
दोघांच्या आता ओट्यात 
संधिप्रकाश सांडला होता 

भग्न देवालय चिरलेले दरवाजे 
मातीकडे झुकून एकटक 
पाहणाऱ्या त्या भिंती 
दूरवर शीळ घालणारे विरक्त पारवे 
सारच दूर दूर एकट राहिलेलं 

म्हणूनच आसमंतात 
ढगांनी गर्दी केली 
कोणाची करमणूक व्हावी ??
म्हणून पावसाने 
ढग वाऱ्याचा खेळ मांडला होता 
वारा फोफावला विजेचा तडाखा 
त्या भिंतीशी झुंजून गेला 

देवाच्या आणि माझ्या 
खेळात अजून एक 
सवंगडी आम्हास मिळाला 
खरच देव करुणेचा सागर आहे 
पण कोणासाठी ??
त्याच्यासाठी माझ्यासाठी कि 
त्या पडक्या भिंतीसाठी ????

खचलेली भिंत 
चिखलातून रडत होती 
ती फक्त आजच रडणार होती 
उद्याच्या रुक्ष उन्हात 
तिचा दगड होणार ...
दगडच होणार .......
देवाच्या आणि माझ्या खेळात 
ती आमच्यासारखीच दगड होणार 

निरोपाच्या आळवणीचे सूर 
भीतीने आळविले होते 
भिंतीतले कोनाडे 
ओल्या चिखलाने लिंपले होते .

ती पडकी भिंत ......
मी आणि तो दगडातला देव 
मीच फक्त त्या देवाला पाहिले होते 
फक्त मीच ......
उद्या पडकी भिंत पण 
त्या दगडातल्या देवाला पाहणार....
हो .....उद्या पाहणार .........


.......कविता