कलशात आठवणींच्या

कलशात आठवणींच्या 



अंधारभरल्या रात्रीवरती 
पांघरले कुणी दव घनांचे 
कुशीत निजे अवघी धरती 
अंथरले कुणी तन नभाचे

दरवळूनी अश्रुतले अत्तर 
दीप नक्षत्र उजळून गेले 
आले आले कवेत अंबर 
गात्र गात्र पाजळून गेले

वेलीवरच्या या पानावरती 
रेखाटले कुणी वार्याचे गीत 
झुळझुळ झुळूक अंगावरती 
हालतसे कशी हृदयात प्रीत 

जागणाऱ्या या सावल्यांनो 
स्वप्नास द्या थोडा विसावा 
वेचुनी घ्या हा श्वास सुरांनो 
अवेळी आज झंकारतो पावा 

झाकोळललेल्या चंद्रावरती 
उमटे नाजूकशी कळी कोर 
पाण्याच्या नील रंगावरती 
पाऊले टाकीत होता मोर 

माळूनी शुभ्रफुले लाजण्या 
चंद्रमा हा अंगणात आला 
चोरुनी मधुगंधाच्या खुणा 
चाफा चाफा फुलात न्हाला 

विस्कटलेल्या मनावरती 
जडावले होते रंग मनाचे 
बंद बंदिस्त कोंदणावरती
उतरले होते कंप विजांचे 

कलशात आठवणींच्या 
अशीच रात्र सरून गेली 
मुक्या मुक्या शब्दांनीच 
कविता कोरडी भिजून गेली 



-----कविता