पूर्ण कुमारिका

पूर्ण कुमारिका

बहर ओसरत नाही 

झिरपतो सखोल

अदृश्य होत जातो 

शुभ्र तारांगणात 

आकाश मंद होते 

क्षितीजाच्या मेण्यात 

अधांतरी काळोख 

मातीच्या अंगणात 

माया थांबत नाही 

ब्रम्ह बदलत नाही

एक गाव ओलांडून 

लमाण्या दुजा गावात  

फुलत नाही निखारा 

तेवत राहते समई

पसरते विश्व अथांग 

एका पुर्ण दवबिंदुतले

निद्रिस्थ होतो शंकर

योगमुद्रेच्या ध्यानात

पूर्ण कुमारिका पाहते 

पुर्त वचनाची वाट

----कविता