संथ चालले जीवन
रस्तोरस्ती भटकतो आहे जोगी
फुल समजून गंधाळत आहे श्वास
महालात शुभ्र दर्पणात कुणी उभी
टांग्यातुनी यक्ष पाहतो त्याचे घर
अनाथपण भोगती आकाशाचे स्वर
नदीच्या पाण्यात उमटते चांदणे
अश्रूविद्या लावते देहास अत्तर
तबकडीत हरवला सिंड्रेलाचा बूट
गोकुळात कृष्ण विसरला बासरी
कुणाचे बालपण कथेत ऐके कथा
मौनाचे स्तवन ऐकु जाई सर्वदुरी
झाडाच्या खांद्यावर विसावे घरटे
शांत एकाकी पानामधुनी सळसळ
संथ चालले जीवन संथ चाले काळ
कोणते वचन पाळती पायात चाळ ?
-----कविता
No comments:
Post a Comment